Dinsdag 10 maart.
Vermoeid doen we onze ogen open... Het weekend was zo adembenemend, maar even vermoeiend! Het werd ook een korte nacht, we hadden nog veel voorbereidingswerk.
We ontdekten dat deze groep van de leesmarathon het best moeilijk had om de Engelse boeken te begrijpen. Omdat wij nog niet alle boeken hadden gelezen, moesten we dit dus zeker nog doen, zodat we hen op de juiste manier konden begeleiden. Het werd dus een avond/nacht vol met Engelse boeken... Toen we ons daardoorheen geworsteld hadden, maakten we voor alle boeken richtvragen voor de leerlingen. Ze hebben het moeilijk om zomaar over een boek te vertellen, en die vragen moeten hen daarbij helpen.
Deze morgen probeerden we deze werkvorm effectief uit. Het was een echt succes! Vorige week hadden we de indruk dat ze de boeken niet echt lazen, maar nu werd duidelijk dat het echt het vertellen over het boek was dat het probleem vormde.
Ze konden telkens antwoorden op onze richtvragen, en ze bloeiden echt open. De bedoeling is echt om hun Engels te oefenen, en nu hadden we het gevoel op de juiste weg te zitten.
Na onze lessessie gingen we per uitzondering niet naar de International School. We hadden namelijk een afspraak met André Irabishohoje. Hij werkt voor de VVOB, en kwam voor 2 dagen naar Kasama om er een bespreking te hebben met de PEO van hier.
We ontmoetten hem in het Provencial Education Office. Hij bracht ons in contact met Mr. Chanda, die verantwoordelijk is voor het ondewijs in de Northern Province.
Het was een man die wist waarover hij praatte, heel vriendelijk en behulpzaam. Wij moeten na onze stage hier een portfolio maken over het onderwijssysteem, onze ervaringen hier,... Hij heeft ons daarbij zeer goed op weg geholpen.
Het was echter wel op zijn Afrika's! We wachtten eerst 30 minuten op André, daarna 1 uur op Mr. Chanda, en nadien vroegen we als hij ons nog iets kon geven van formulier, en daarop moesten we toch weer zo'n 45 minuten wachten!
We blijven geduldig, vriendelijk én begripvol :)
'S avonds heb ik de honden nog wat getraind... Ze beginnen echt te luisteren, en dat is tof. Wanneer ze iets fout doen neem ik altijd een boek in mijn handen om hen een tikje te geven. Het zijn 2 puppy's, dus ze hebben nog wat opvoeding nodig. Ondertussen zijn ze echt gehoorzaam... Als ik zeg 'out', gaan ze ook effectief naar buiten, en dan voel ik me altijd een beetje trots. Het weglopen uit de poort is echter nog steeds niet afgelopen. Ze blijven niet graag alleen achter!
Ook met Mevrouw De Poes ben ik goede vriend geworden. Als ik 's avonds een boekje lees in de zetel, komt ze zich altijd op mijn schootje nestelen... Vandaar wellicht, dat ik zoveel last heb van mijn allergie :)
Ilse bekijkt het allemaal van op een afstandje, en we hebben best veel plezier met die dieren! Ik had het idee dat we Peanuts misschien aan een leiband konden meenemen als we ergens op bezoek gingen... Ilse kwam met een nog beter voorstel: we konden Mevrouw De Poes ook meenemen aan een leiband, want haar zien we toch nog het liefst!
Nuja, we hebben wijselijk besloten dat onze ideeën niet altijd even superieur zijn.
Toch nog even dit: we zijn nu zo gewoon aan al die dieren, dat het thuis écht stil zal zijn. Misschien kunnen we onze kippen binnen laten?
Woensdag 11 maart
We zetten dapper verder met onze leesmarathon! Het is nogal een praatgroep, en daarom doen we een veelvoud aan tussendoortjes. Ik begrijp het ook wel: een hele voormiddag lezen is best lang! We hadden nog even een gesprek met Broeder Dominique, over de leesmarathon. Hij stelde voor om ons na deze week terug les te laten geven. Hij heeft met de headteacher gesproken, en samen hebben ze 2 goede klassen uitgekozen. Beiden zullen we vanaf volgende week 's morgens dus terug lesgeven in een grade 6 klas. We zijn wel blij! De leesmarathon was een leuke ervaring, maar we zijn wel weer aan iets anders toe.
Maandag dus even observeren, en dinsdag vliegen we erin! Benieuwd wat het zal worden...
'S middags terug naar International School, blij iedereen terug te zien. Cornelius is 5 en 1 van de weeskinderen die bij Hazel logeren. Toen we in school aankwamen liep hij zo snel hij kon in onze armen, en vroeg ons waar we geweest waren, dat hij ons gemist had! Hij is zo lief en koddig, wauw!
Nu, we gaven er zwemles, wat weer een nieuw avontuur was! Sommigen kunnen echt héél goed zwemmen, van anderen is het meer een soort 'hondjesslag' stijl. We hebben nu groepjes gemaakt, en Ilse zal de zwakkere groep nemen in het kleine badje, ikzelf zal de zwemlessen van de 'gevorderde zwemmers' op me nemen. Vanaf nu is het elke woensdag zwemlessen geblazen!
Daarna gingen we nog op bezoek bij Christine... De duitse vrouw die zaterdag terug naar Duitsland vertrekt. We dachten vlug even binnen te springen, maar er zat megaveel volk! Lorna was er nog steeds, en ook Lynn, Grand en de kinderen waren op bezoek. Lud en haar kindjes waren er, Stef en Hazel, alle weeskinderen, Uli en haar gastgezin, etc...
Een tuin vol mensen, maar dat deert niet: we kennen ze nu ondertussen allemaal. We zaten gezellig wat te praten, toen we Tabya en Myriam kwamen vragen aan Lynn en Grand als ze dit weekend naar Mbala mochten komen om met de kindjes te spelen.
Voor alle ouders was het wel goed, alleen was het vervoer een probleem. Het is zo'n 3 uur rijden naar Mbala (dat is waar wij dit weekend logeerden, bij Lynn en Grand)... Nu, wij hadden een idee! Als wij hen nu meenamen op de bus, en zondag terug mee naar huis namen op de bus, dan konden de kindjes er een weekend spelen. Wijzelf konden er ons haar laten vlechten! Lynn kent iemand die het al meerdere malen gedaan heeft van 'blank haar', en ze verzekert ons dat ze het goed doen. Iedereen was tevreden met dit voorstel, en bij deze trekken wij er vrijdag weer een weekendje op uit!
Donderdag 12 maart.
Een dag waar bitter weinig over te schrijven valt. Het is hier public Holiday, en dus zijn we een dagje thuis. We hebben de dag besteed aan schoolwerk, schoolwerk, schoolwerk! Ideeën voor ons wero-thema verzamelen, portfolio beginnen maken, lessen voor International School uittypen, oefeningen voor zwemmen zoeken, nog wat laatste ideeën voor de leesmarathon verzamelen,...
En... Ons ergeren omdat we al sinds dinsdagmorgen geen water hebben! Nu pas beseffen wij hoeveel water je per dag gebruikt! We kunnen niet koken, ons niet wassen, het toilet niet doorspoelen, etc... Als we naar het groot toilet moeten, gaan we dus sinds dinsdag naar buiten. Het is enkel ons huis die zonder water zit, er is iets kapot. Al sinds dinsdagmorgen proberen we het probleem op te lossen, maar het is Afrika! Ze zeggen dat ze zullen komen, en dan zien we uiteindelijk niemand. Vandaag is een feestdag, dus we moeten ook al niemand meer verwachten.
Veel liefs,
Stinky Ilse en Lies.
donderdag 12 maart 2009
dinsdag 10 maart 2009
Foto's van ons weekend.
Dit bord staat in het midden van de jungle! Hilarisch, niet?
Onze rugjes na een dagje strand.
isanga Bay, Ons paradijs!
Het gele bootje... daar moesten wij met 14 in!
Er kan altijd nog eentje bij...
Vrijdag 6 maart 2009
We begonnen wat nerveus aan de dag… Onze valiezen waren nog niet klaar, we hadden nog geen cadeautje voor de jarige. Tot 12u moesten we lesgeven, om 12u30 moesten we bij Uli zijn om op weekend te vertrekken.
Gelukkig is dit Afrika, en weten we al dat haasten voor niets nodig is. Rond 13u15 kwamen we bij Uli aan… Ook Christine was er, die ons naar Lake Tanganika zou vergezellen, en beter nog: ons er ook naartoe zou brengen!
Tasje koffie, gezellige babbel en om 15u30 konden we vertrekken… Dit is Afrika, en wij zijn al gewoon aan deze manier van doen.. We jagen ons niet meer op, we nemen vertrektijden al met een korreltje zout!
Goed, gepakt en gezakt konden we vertrekken… Hoe zou Lake Tanganika zijn? Wat gaan we voor de rest nog doen dit weekend? Hoe zal de familie waar we logeren meevallen? Zullen we er veilig geraken met Christines ‘karreke’?
Ik zou jullie de wegen willen beschrijven, maar kan het niet… Ik zou jullie foto’s willen tonen over hoe krankzinnig rijden hier is, maar ook dat zou jullie geen duidelijk beeld kunnen geven. Sommige dingen moet je met eigen ogen kunnen zien, voor je je er iets kan bij voorstellen. Putten over de hele weg, vol met water door het regenseizoen. Auto’s raken vastgereden… Putten, over de hele breedte, zodat je ‘de weg’ moet verlaten om nog verder te kunnen rijden. Stofwolken van auto’s voor je, dat je zelfs je eigen voorruit niet meer ziet. Officieel rijden ze hier links, maar eigenlijk rijd je gewoon waar geen putten zijn, als dat nu rechts of links is: It doesn’t matter.
3 uur moesten we rijden, voor we er aankwamen… In Afrika tel je niet in kilometers, maar in aantal uren rijden. Als je weet dat we in die 3 uur een kleine 100 kilometer hebben afgelegd, moet ik niet veel meer uitleg geven, denk ik?
Eenmaal aangekomen werden we zeer welkom onthaald. Ik blijf verbaasd door de gastvriendelijkheid, de vrijheid en openheid van de mensen hier. We kregen een hapje te eten (brood en… kip voor de verandering), een slokje te drinken en leerden iedereen wat kennen. Lynn en Grand waren de ouders, beiden van Zuid-Afrika. Dan had je nog Lorna, de zus van Lynn. Zij geeft onderwijs aan de kindjes, en woont daar in. Dat is in Afrika de normaalste zaak van de wereld. Inwonende broers en zussen, neefjes en nichtjes die worden opgevangen omdat de ouders dood zijn (meestal door aids),…Dan had je nog de 5 kindjes: Hope, Charlie, Olivia, Luke en Joel. Ieder op hun eigen manier zo fantastisch kinds.
Het huis was… adembenemend. Niet in de zin van schoonheid, grootte of architectuur. Wel in de zin van zelfstandigheid, praktisch en zo ongelooflijk kindvriendelijk. Ze wonen op een boerderij, en hebben eigenlijk een samenleving op zichzelf opgebouwd. Ze kweken hun groentjes en fruit, melken de koeien, maken boter, slachtten dieren om op te eten, maken drinken van de vruchten,… Echt, in Afrika heb je de ruimte om iets op te bouwen.
Weet je, in België zijn er zo’n 10 miljoen inwoners? Vergelijk maar even de grootte tussen België en Zambia, en hou dan in je achterhoofd dat er in Zambia 11 miljoen inwoners zijn!
Na een lange babbel, gingen we – veel te laat- gaan slapen.
Zaterdag 7 maart 2009
Om 5u30 liep de wekker af… Veel te vroeg, ook al zijn we het gewoon om vroeg uit de veren te zijn. Nu, de spanning en nieuwsgierigheid won het van de moeheid, en al gauw waren we klaar om te vertrekken. Nog vlug een boterham naar binnen, en om 6u15 waren we onderweg naar lake Tanganika himself. Eerst een uurtje op de o-zo-goede wegen van Mbala richting Mpulungu. Daar moesten we een hele tijd wachten op onze boot (Wachten… dat is één van onze specialiteiten geworden!). We wisten dat we zo’n uurtje op de boot moesten zitten, om in Isanga Bay aan te komen (een strand aan het Lake). Wij dachten echter een echte boot te zien, want we waren in totaal met 14 mensen. In Mpulungu hadden we met een ander gezin afgesproken, die ons zouden vergezellen naar Isanga Bay. De boot was echter… een groot uitgevallen kano. Ik lach plat van het lachen toen ik het zag, ik dacht echt dat ze een grapje maakten. Ik zag het niet voor me, met 14 op die boot, met alle bagage! Maar, ik had beter moeten weten. Hier is altijd nog plaats voor ééntje meer! Wij dus met 14 op die boot, FANTASTISCH… echt, die rust, die schoonheid van bergen rondom het meer… Zon op je snoet, gezellige mensen rondom je. Even waande ik me in een paradijs.
Goed, een uurtje op de boot, met heel wat belevenissen. De boot die stilviel, een speedboot die dat onderweg even kwam repareren, de benzine die op was en moest bijgevuld worden,… Het is leuk om te zien hoe wij ons aangepast hebben. De eerste weken gingen we in paniek schieten door al die problemen, gingen we boos worden van de slechte organisatie, gingen we ons opjagen omdat het maar niet vooruit ging.Nu ondergaan we, lachen we, en denken we ‘Wat zou het volgende zijn?’ Ik kan niet onder woorden brengen, hoe erg ik heb genoten.
Eenmaal aangekomen volgde een stranddagje. Met 13 mensen om je heen is het nooit echt rust, maar toch… Dat water, die natuur, wauw! We zijn een toertje gaan doen met een kano, hebben gesnorkeld en vissen gezien, ik heb een hele afstand gezwommen, en ook wat in de zon gezeten met zware gevolgen… Een verbrandde rug. Nu, de mijne is niets in vergelijking met Ilse… Je hebt rood en knalrood, en bij haar is het nog net iets erger dan het knalrood! Foto’s van ons als kreeftjes volgen nog!
De terugtocht met de boot verliep wat minder… Er was behoorlijk wat wind opgekomen, en we waren met een heleboel echt zeeziek. Toch was ook de zonsondergang op de boot iets wat in ons geheugen gegrift staat.Rond 19u waren we aangekomen met de boot, en dan gingen we eerst nog langs bij het andere gezin voor een kopje thee.
Daar hielden we een heuse ‘zonnebril’ party. Zij hadden 4 dozen vol met zonnebrillen. We hebben heel wat afgelachen, en elk van ons kreeg een zonnebril mee naar huis. Thuisgekomen nog een klein hapje gegeten, en weer een lange praatavond gehad.
Zondag 8 maart 2009
Deze morgen mochten we wat langer slapen. Door de vele dieren waren we echter al vroeg wakker, en hielpen we een handje mee bij het maken van het ontbijt.We zorgden wat voor kleine Luke (1jaar), en ik had een reuze ochtend met Lorna. Grappig, ze is wel 40 jaar, maar toch klikte dat goed met haar. Ze is zo grappig, zo open-minded, zo zorgzaam…
Dan vertrokken, in Lorna’s woorden: ‘the girls’ naar de Kalembo falls. Dit zijn de hoogste uit Afrika. Ze zijn wel smal, en niet zo héél spectaculair. De Victoria Falls in Livingstone zijn dan de spectaculairste…
Goed, we vertrokken met een auto vol meiden. Wat wordt gezegd over vrouwen en oriëntatie? Ok, we hebben het gezegde bewezen. We reden en reden maar, en normaal moest het zo’n 40 kilometer zijn. Na een 50-tal kilometer konden we plots niet meer verder… Er was een slagboom (of wat je een slagboom kan noemen). Er kwam onmiddellijk een man naar de auto, om te zeggen dat we de grens niet over mochten omdat het zondag was… Ik lach gewoonweg plat! We stonden op de grens van Tanzania, kun je dat geloven? Ik kwam echt niet meer bij, en Christine begreep maar half wat er aan de hand was. Nadat ze bekomen was van de schok dat we zo fout zaten, kon ook zij het grappige ervan inzien.Goed, terugkeren dus… We hadden een afslag gemist, maar eenmaal we de afslag gevonden hadden door veel te vragen, zagen we het probleem: ze hadden het bordje gestolen, dusja. Je kan hier een afslag niet zomaar onthouden: alle baantjes zien er hetzelfde uit!
Om 8u waren we vertrokken, om 13u waren we in de Kalembo Falls… Bezoekje brengen, en dan terugkeren. We hadden nog gepland om naar het moto-moto museum te gaan. Er volgde een kleine discussie, het was al na 14u30 en hadden nog niets gegeten. Nuja, we stopten en kochten voor elk een banaan, en gingen nog naar het museum. Schitterend! Over de historic van Zambia, best interessant. Christine en Lorna waren zeer goede gidsen. Dat museum, dat ligt echt in de middel of nowhere… Hoe kunnen ze ooit bezoekers hebben? De terugweg met de auto was zo machtig. We reden in de auto, op de slechte wegen, met alle ramen open. Kinderen zwaaien hier voortdurend naar ons, en ze roepen voortdurend ‘Money, give me money!’ 1 keer is grappig, 10 keer kan je het nog hebben, maar 50 keer dan heb je het wel gehad. We bleven echter het grappige van de situatie zien, en begonnen zeer overtuigd terug te zwaaien. Je voelt je echt een koningin die door de dorpen rijdt… Mijn hand was moe van wuiven, maar we hebben héél wat afgelachen! Ik ben the Queen, en Christine is ‘Mother Queen’. Lorna werd gedoopt als ‘Princess’.
Goed, tegen 18u kwamen we thuis aan, nogal uitgehongerd… Toen volgde een avond vol interessante gesprekken. Grand en Lynn zijn Zuid-Afrikaanse, maar blank. Wij hadden er nooit bij stilgestaan dat zij Afrika nog nooit verlaten hebben, en eigenlijk echt Afrikaans zijn. Doordat ze blank zijn blijf je denken, onbewust, dat ze Europees zijn. Toen Grand vroeg waar wij woonden, in een dorp of stad, moesten we allebei antwoorden dat we in een dorpje woonden. Toen volgde echt een grappige conversatie. Hij zag een dorp zoals een Afrikaans dorp: geen elektriciteit, geen TV,computer,internet… Geen winkels, niets!Toen probeerden we uit te leggen dat je een stad van hier kan vergelijken met een dorp van bij ons… Maar, sommige dingen zijn gewoon niet uit te leggen…Nu, na een uur leken ze het wel te begrijpen. Lynn en Grand zijn rijke Afrikanen. Ze hebben computers en internet, ze hebben elektriciteit en al wat hun hartje belangt. Zij zijn nog in staat om zich iets anders dan een dorpje voor te stellen. Andere inwoners uit het dorp kunnen dat jammergenoeg niet. Vaak hebben ze hun dorp nog nooit verlaten.
Maandag 9 maart 2009
Vandaag bezochten we een marktje met alle girls. Heel wat stofjes gekocht om kleren uit te maken, souvenirs gevonden en gewoon gezellig wat gewandeld. Het was een rustige markt, en het deed echt deugd om eens niet aangeklampt te worden. Enkel in de vismarkt kregen we het lastig met alle aandacht, dus daar hebben we snel doorgewandeld.
Na de markt nog wat gebabbeld, geholpen met de voorbereiding van de lunch en… Lorna overtuigd om mee te komen naar Kasama. Morgen zouden ze sowieso naar Kasama komen, om inkopen te doen en ze moesten nog wat bezoeken doen. Lorna kon gerust nu al meekomen om hier wat rond te hangen! Flexibiliteit, een andere factor die we hier zullen geleerd hebben…Nu zijn we terug thuis, moe maar voldaan. Voldaan is niet het juiste woord… Ik kreeg een energiestoot van deze trip. Het was echt vakantie, genieten, gezellig samenzijn. Het wordt moeilijk om van alle mensen afscheid te nemen, het wordt hard om te beseffen dat je hen wellicht nooit meer terug ziet. Echt, iedereen doet zo zijn best voor ons, ze zijn zo fantastisch! Ik heb een superweekend achter de rug, en nu is het ‘back to reality’. Schoolwerk voor morgen voorbereiden, spullen uitpakken en dan naar bed!
We genieten, snuiven alles op en proberen het ook vast te houden… We leren bij, leren nieuwe mensen kennen en zien al het rijke in deze arme wereld. Alles komt op zijn pootjes terecht, als je het de tijd geeft om je aan te passen. De vele veranderingen zijn nu ook voor ons gewone dingen. We houden van Afrika, met ons hele hart…
Met heel veel liefs na dit mooie weekend,
Ilse en Lies.
We begonnen wat nerveus aan de dag… Onze valiezen waren nog niet klaar, we hadden nog geen cadeautje voor de jarige. Tot 12u moesten we lesgeven, om 12u30 moesten we bij Uli zijn om op weekend te vertrekken.
Gelukkig is dit Afrika, en weten we al dat haasten voor niets nodig is. Rond 13u15 kwamen we bij Uli aan… Ook Christine was er, die ons naar Lake Tanganika zou vergezellen, en beter nog: ons er ook naartoe zou brengen!
Tasje koffie, gezellige babbel en om 15u30 konden we vertrekken… Dit is Afrika, en wij zijn al gewoon aan deze manier van doen.. We jagen ons niet meer op, we nemen vertrektijden al met een korreltje zout!
Goed, gepakt en gezakt konden we vertrekken… Hoe zou Lake Tanganika zijn? Wat gaan we voor de rest nog doen dit weekend? Hoe zal de familie waar we logeren meevallen? Zullen we er veilig geraken met Christines ‘karreke’?
Ik zou jullie de wegen willen beschrijven, maar kan het niet… Ik zou jullie foto’s willen tonen over hoe krankzinnig rijden hier is, maar ook dat zou jullie geen duidelijk beeld kunnen geven. Sommige dingen moet je met eigen ogen kunnen zien, voor je je er iets kan bij voorstellen. Putten over de hele weg, vol met water door het regenseizoen. Auto’s raken vastgereden… Putten, over de hele breedte, zodat je ‘de weg’ moet verlaten om nog verder te kunnen rijden. Stofwolken van auto’s voor je, dat je zelfs je eigen voorruit niet meer ziet. Officieel rijden ze hier links, maar eigenlijk rijd je gewoon waar geen putten zijn, als dat nu rechts of links is: It doesn’t matter.
3 uur moesten we rijden, voor we er aankwamen… In Afrika tel je niet in kilometers, maar in aantal uren rijden. Als je weet dat we in die 3 uur een kleine 100 kilometer hebben afgelegd, moet ik niet veel meer uitleg geven, denk ik?
Eenmaal aangekomen werden we zeer welkom onthaald. Ik blijf verbaasd door de gastvriendelijkheid, de vrijheid en openheid van de mensen hier. We kregen een hapje te eten (brood en… kip voor de verandering), een slokje te drinken en leerden iedereen wat kennen. Lynn en Grand waren de ouders, beiden van Zuid-Afrika. Dan had je nog Lorna, de zus van Lynn. Zij geeft onderwijs aan de kindjes, en woont daar in. Dat is in Afrika de normaalste zaak van de wereld. Inwonende broers en zussen, neefjes en nichtjes die worden opgevangen omdat de ouders dood zijn (meestal door aids),…Dan had je nog de 5 kindjes: Hope, Charlie, Olivia, Luke en Joel. Ieder op hun eigen manier zo fantastisch kinds.
Het huis was… adembenemend. Niet in de zin van schoonheid, grootte of architectuur. Wel in de zin van zelfstandigheid, praktisch en zo ongelooflijk kindvriendelijk. Ze wonen op een boerderij, en hebben eigenlijk een samenleving op zichzelf opgebouwd. Ze kweken hun groentjes en fruit, melken de koeien, maken boter, slachtten dieren om op te eten, maken drinken van de vruchten,… Echt, in Afrika heb je de ruimte om iets op te bouwen.
Weet je, in België zijn er zo’n 10 miljoen inwoners? Vergelijk maar even de grootte tussen België en Zambia, en hou dan in je achterhoofd dat er in Zambia 11 miljoen inwoners zijn!
Na een lange babbel, gingen we – veel te laat- gaan slapen.
Zaterdag 7 maart 2009
Om 5u30 liep de wekker af… Veel te vroeg, ook al zijn we het gewoon om vroeg uit de veren te zijn. Nu, de spanning en nieuwsgierigheid won het van de moeheid, en al gauw waren we klaar om te vertrekken. Nog vlug een boterham naar binnen, en om 6u15 waren we onderweg naar lake Tanganika himself. Eerst een uurtje op de o-zo-goede wegen van Mbala richting Mpulungu. Daar moesten we een hele tijd wachten op onze boot (Wachten… dat is één van onze specialiteiten geworden!). We wisten dat we zo’n uurtje op de boot moesten zitten, om in Isanga Bay aan te komen (een strand aan het Lake). Wij dachten echter een echte boot te zien, want we waren in totaal met 14 mensen. In Mpulungu hadden we met een ander gezin afgesproken, die ons zouden vergezellen naar Isanga Bay. De boot was echter… een groot uitgevallen kano. Ik lach plat van het lachen toen ik het zag, ik dacht echt dat ze een grapje maakten. Ik zag het niet voor me, met 14 op die boot, met alle bagage! Maar, ik had beter moeten weten. Hier is altijd nog plaats voor ééntje meer! Wij dus met 14 op die boot, FANTASTISCH… echt, die rust, die schoonheid van bergen rondom het meer… Zon op je snoet, gezellige mensen rondom je. Even waande ik me in een paradijs.
Goed, een uurtje op de boot, met heel wat belevenissen. De boot die stilviel, een speedboot die dat onderweg even kwam repareren, de benzine die op was en moest bijgevuld worden,… Het is leuk om te zien hoe wij ons aangepast hebben. De eerste weken gingen we in paniek schieten door al die problemen, gingen we boos worden van de slechte organisatie, gingen we ons opjagen omdat het maar niet vooruit ging.Nu ondergaan we, lachen we, en denken we ‘Wat zou het volgende zijn?’ Ik kan niet onder woorden brengen, hoe erg ik heb genoten.
Eenmaal aangekomen volgde een stranddagje. Met 13 mensen om je heen is het nooit echt rust, maar toch… Dat water, die natuur, wauw! We zijn een toertje gaan doen met een kano, hebben gesnorkeld en vissen gezien, ik heb een hele afstand gezwommen, en ook wat in de zon gezeten met zware gevolgen… Een verbrandde rug. Nu, de mijne is niets in vergelijking met Ilse… Je hebt rood en knalrood, en bij haar is het nog net iets erger dan het knalrood! Foto’s van ons als kreeftjes volgen nog!
De terugtocht met de boot verliep wat minder… Er was behoorlijk wat wind opgekomen, en we waren met een heleboel echt zeeziek. Toch was ook de zonsondergang op de boot iets wat in ons geheugen gegrift staat.Rond 19u waren we aangekomen met de boot, en dan gingen we eerst nog langs bij het andere gezin voor een kopje thee.
Daar hielden we een heuse ‘zonnebril’ party. Zij hadden 4 dozen vol met zonnebrillen. We hebben heel wat afgelachen, en elk van ons kreeg een zonnebril mee naar huis. Thuisgekomen nog een klein hapje gegeten, en weer een lange praatavond gehad.
Zondag 8 maart 2009
Deze morgen mochten we wat langer slapen. Door de vele dieren waren we echter al vroeg wakker, en hielpen we een handje mee bij het maken van het ontbijt.We zorgden wat voor kleine Luke (1jaar), en ik had een reuze ochtend met Lorna. Grappig, ze is wel 40 jaar, maar toch klikte dat goed met haar. Ze is zo grappig, zo open-minded, zo zorgzaam…
Dan vertrokken, in Lorna’s woorden: ‘the girls’ naar de Kalembo falls. Dit zijn de hoogste uit Afrika. Ze zijn wel smal, en niet zo héél spectaculair. De Victoria Falls in Livingstone zijn dan de spectaculairste…
Goed, we vertrokken met een auto vol meiden. Wat wordt gezegd over vrouwen en oriëntatie? Ok, we hebben het gezegde bewezen. We reden en reden maar, en normaal moest het zo’n 40 kilometer zijn. Na een 50-tal kilometer konden we plots niet meer verder… Er was een slagboom (of wat je een slagboom kan noemen). Er kwam onmiddellijk een man naar de auto, om te zeggen dat we de grens niet over mochten omdat het zondag was… Ik lach gewoonweg plat! We stonden op de grens van Tanzania, kun je dat geloven? Ik kwam echt niet meer bij, en Christine begreep maar half wat er aan de hand was. Nadat ze bekomen was van de schok dat we zo fout zaten, kon ook zij het grappige ervan inzien.Goed, terugkeren dus… We hadden een afslag gemist, maar eenmaal we de afslag gevonden hadden door veel te vragen, zagen we het probleem: ze hadden het bordje gestolen, dusja. Je kan hier een afslag niet zomaar onthouden: alle baantjes zien er hetzelfde uit!
Om 8u waren we vertrokken, om 13u waren we in de Kalembo Falls… Bezoekje brengen, en dan terugkeren. We hadden nog gepland om naar het moto-moto museum te gaan. Er volgde een kleine discussie, het was al na 14u30 en hadden nog niets gegeten. Nuja, we stopten en kochten voor elk een banaan, en gingen nog naar het museum. Schitterend! Over de historic van Zambia, best interessant. Christine en Lorna waren zeer goede gidsen. Dat museum, dat ligt echt in de middel of nowhere… Hoe kunnen ze ooit bezoekers hebben? De terugweg met de auto was zo machtig. We reden in de auto, op de slechte wegen, met alle ramen open. Kinderen zwaaien hier voortdurend naar ons, en ze roepen voortdurend ‘Money, give me money!’ 1 keer is grappig, 10 keer kan je het nog hebben, maar 50 keer dan heb je het wel gehad. We bleven echter het grappige van de situatie zien, en begonnen zeer overtuigd terug te zwaaien. Je voelt je echt een koningin die door de dorpen rijdt… Mijn hand was moe van wuiven, maar we hebben héél wat afgelachen! Ik ben the Queen, en Christine is ‘Mother Queen’. Lorna werd gedoopt als ‘Princess’.
Goed, tegen 18u kwamen we thuis aan, nogal uitgehongerd… Toen volgde een avond vol interessante gesprekken. Grand en Lynn zijn Zuid-Afrikaanse, maar blank. Wij hadden er nooit bij stilgestaan dat zij Afrika nog nooit verlaten hebben, en eigenlijk echt Afrikaans zijn. Doordat ze blank zijn blijf je denken, onbewust, dat ze Europees zijn. Toen Grand vroeg waar wij woonden, in een dorp of stad, moesten we allebei antwoorden dat we in een dorpje woonden. Toen volgde echt een grappige conversatie. Hij zag een dorp zoals een Afrikaans dorp: geen elektriciteit, geen TV,computer,internet… Geen winkels, niets!Toen probeerden we uit te leggen dat je een stad van hier kan vergelijken met een dorp van bij ons… Maar, sommige dingen zijn gewoon niet uit te leggen…Nu, na een uur leken ze het wel te begrijpen. Lynn en Grand zijn rijke Afrikanen. Ze hebben computers en internet, ze hebben elektriciteit en al wat hun hartje belangt. Zij zijn nog in staat om zich iets anders dan een dorpje voor te stellen. Andere inwoners uit het dorp kunnen dat jammergenoeg niet. Vaak hebben ze hun dorp nog nooit verlaten.
Maandag 9 maart 2009
Vandaag bezochten we een marktje met alle girls. Heel wat stofjes gekocht om kleren uit te maken, souvenirs gevonden en gewoon gezellig wat gewandeld. Het was een rustige markt, en het deed echt deugd om eens niet aangeklampt te worden. Enkel in de vismarkt kregen we het lastig met alle aandacht, dus daar hebben we snel doorgewandeld.
Na de markt nog wat gebabbeld, geholpen met de voorbereiding van de lunch en… Lorna overtuigd om mee te komen naar Kasama. Morgen zouden ze sowieso naar Kasama komen, om inkopen te doen en ze moesten nog wat bezoeken doen. Lorna kon gerust nu al meekomen om hier wat rond te hangen! Flexibiliteit, een andere factor die we hier zullen geleerd hebben…Nu zijn we terug thuis, moe maar voldaan. Voldaan is niet het juiste woord… Ik kreeg een energiestoot van deze trip. Het was echt vakantie, genieten, gezellig samenzijn. Het wordt moeilijk om van alle mensen afscheid te nemen, het wordt hard om te beseffen dat je hen wellicht nooit meer terug ziet. Echt, iedereen doet zo zijn best voor ons, ze zijn zo fantastisch! Ik heb een superweekend achter de rug, en nu is het ‘back to reality’. Schoolwerk voor morgen voorbereiden, spullen uitpakken en dan naar bed!
We genieten, snuiven alles op en proberen het ook vast te houden… We leren bij, leren nieuwe mensen kennen en zien al het rijke in deze arme wereld. Alles komt op zijn pootjes terecht, als je het de tijd geeft om je aan te passen. De vele veranderingen zijn nu ook voor ons gewone dingen. We houden van Afrika, met ons hele hart…
Met heel veel liefs na dit mooie weekend,
Ilse en Lies.
maandag 2 maart 2009
Enkele sfeerfoto's
De Chishimba Falls....
Myriam, Alex en Tabia. De 3 Duitse kindjes van Steffi en Marco (Uli haar gastgezin)
Onze lezertjes, met Fie haar potloodjes!
Ze vonden de kleurpotloodjes van Fie schitterend! Bedankt, Elke!
Ons haar vinden de kinderen écht fascinerend...
Lies en Memory...
In Afrika, You never know...
Donderdag 26 februari.
Dagen lopen hier nooit zoals gepland, dat weten we ondertussen al. Toch blijft het ons verbazen, hoeveel rare wendingen er per dag plaatsvinden.
Eerst en vooral spraken we Broeder Dominique aan over de leesmarathon. Het duurt echt te lang, de leerlingen zijn na een tijdje niet meer geboeid.Gelukkig staat hij altijd open voor tips en suggesties. We besloten er een groepsgesprek met de kinderen van te maken, om te zien wat zij vonden. Ze waren duidelijk niet gewoon dat hun mening werd gevraagd, en durfden eerst niet eerlijk te zijn. Nadat wij hen op hun gemak stelden, dat we enkel het beste met hen wilden, gaven ze toe dat het toch wel te lang duurde…Wij stelden voor om het wat te mixen: leesmarathon afgewisseld met spelletjes, en ook af en toe onderbroken met een taalspelletje zoals ‘ik ga op reis en ik neem mee…’
Broeder Dominique vond dat een goed idee, en liet de invulling aan ons over. We hebben, nu we de mogelijkheid zagen, ook een gesprek gehad met hem over onze eerste weken in de Chifwani School. Hij gaf toe dat ze ons in de slechtste klassen hadden gestoken, omdat die leerlingen nooit geen leerkracht zien. Hij zij dat hij te weinig energie in onze stage had gestoken, en dat er nu voor ons geen goede begeleiding klaar stond. We waren op veel voorbereid, maar ik denk dat ik mijn leerkracht misschien 3 of 4 keer gezien heb? Dat is toch een beetje van het goede teveel.
In de namiddag gingen we langs om ons visum te verlengen. We hebben in Lusaka een visum gekregen voor 1 maand, en moesten dit hier laten verlengen. Niet zo makkelijk als gedacht… We hebben een business visum, maar dat klopt niet, aangezien we hier geen geld verdienen. Nu wilden ze dat dus niet verlengen, zonder dat ze de papieren zien waarop staat dat wij hier komen als vrijwilliger om onze stage te doen. Woensdag moeten we teruggaan.’S avonds waren we uitgenodigd bij Uli en haar gastgezin. Het is leuk dat zij nu naast de deur wonen, dat breekt onze eenzaamheid hier wat. Eenzaam, in de zin dat wij geen gastgezin hebben en dus altijd op onszelf zijn aangewezen.
’T was lekker, en gezellig! We zijn uitgenodigd om zaterdag mee te gaan naar de Chishimba Falls, de 2e grootse watervallen uit Afrika!
Vrijdag 27 februari
Onze laatste dag van de leesmarathon. Aangezien er veel minder kinderen waren dan in de klassen, hebben we gedurende deze week echt een band opgebouwd met ieder van hen. Afscheid nemen viel ons zwaarder dan verwacht. Het waren echt lievekes! Nu, met een potlooddoosje van Fie en een sleutelhanger waren ze super gelukkig.Voor ons hadden ze op hun beurt een boekje gemaakt, waar ze elk iets in tekenden en schreven. Super!!
Zoals iedere middag aten we bij Nan. Opnieuw kip… Ik eet supergraag kip, maar het kan ook van het goede teveel zijn. Ik moet de eerste maanden geen kip meer hebben!Toen we bij Nan waren kregen we een sms van Uli. We konden deze middag mee met haar en haar gastgezin, en Lud en de kinderen om te zwemmen! Haastig naar huis gekeerd, badpak genomen, en floep, weer een namiddag gevuld zonder dat het gepland was. Hier wordt nooit iets op voorhand gepland, en daar raken wij nu stilletjes aan gewoon aan.Zwemmen was fantastisch, de kindjes zijn de max, en met Uli hebben we altijd leuke conversaties. Ze is zo anders, dat het weer interessant wordt! De middag eindigde echter in een, je raadt het nooit, regenbui! En een hevige regenbui… Ik had net mijn kleren aangetrokken, en in 3 seconden waren die weer doornat!
Zaterdag 28 februari.
Om 6u30 opstaan… Ook al is het weekend, uitslapen lijkt hier gewoon niet mogelijk. Het is hier zo klaar, zo lawaaierig. Opstaan is de laatste dagen niet zo prettig: de poes doet haar behoefte vrij in huis… De dag start telkens met het opkuisen van kattepoep. Dan eerst naar de winkel, en dan eten bij Nan.
Daarna hadden we met Uli afgesproken. Zij doet de boekhouding van een jeugdcenter, en er was een filmvertoning. Wij samen met haar ernaar toe… Maar, t was op zijn Afrika’s! Normaal ging de film om 14u starten. Wij mooi op tijd… We speelden eerst wat volleybal en Indiaga. Ilse sloeg haar voet over, het leek eerst ernstig te zijn. Gelukkig zagen we al gauw dat het vooral geschaafd was, en dat het inwendig wel ok was.
Het was 16u30 tegen dat de film begon. ’T was een Christelijke film, daar waren we op voorbereid. Maar best mooi en de moeite… over s
Samson, en de kracht in zijn haar. Misschien kennen sommigen onder jullie hem?Na de film zei Uli dat we gerust bij hen mochten eten. We vroegen toch nog eens aan Steffi en Marco als dat geen probleem was, maar ze zeiden dat ze genoten van ons bezoek. We hebben wel een mega grote berg afwas verzet, en daar was Steffi heel dankbaar voor! En toen begon het te… regenen! Onweren is in dit geval een beter woord, denk ik. En zelfs dat is te zacht uitgedrukt. Regen, bliksem, donder…. Je kan/mag niet buitenkomen in dat weer… Gelukkig deden we dat niet, en bleven we bij Uli tot het weer wat kalmer werd, en tot de elektriciteit terug was. Zaterdag waren er 4 doden in Kasama, wegens de bliksem. Je mag jezelf daar geen vragen bij stellen, maar wij blijven toch binnen als het nog maar eens begint te onweren.We speelden met Steffi en Uli heel wat gezelschapsspelletjes. We voelen ons daar echt thuis en welkom!
Zondag 1 maart
Vandaag gingen we naar de Chishimba Falls… Wondermooi! We plaatsen hier wat foto’s, dat jullie mee kunnen genieten. Alleen, sommige dingen kan je niet in woorden omschrijven, kan je niet op foto’s vastleggen. Natuur is daar vaak 1 van.
We praatten wat met Uli en met Christine (Duitse vrouw, werkt hier als verpleegster en gaat binnen maand terug naar Dutisland)… Wij waren al van plan volgend weekend naar Lake Tanganika te gaan, samen met Uli. Het is hier maandag public Holiday… Nu stelde Christine voor om mee te gaan, en dan konden we met de auto in plaats van met de bus! Vrijdagmiddag vertrekken we voor een weekendje uit!
We raken ook gewoon aan de Afrikaanse manier van picknicken. Je brengt niet je eigen lunch mee, maar je brengt genoeg mee voor iedereen. Dan deel je dat lekker uit, en eet je van elk een beetje! Wij maakten pistolets met kaas (Dit was de eerste keer dat er kaas in de winkel was!), en fruitsla als dessert.
Alleen de thuiskomst was minder prettig. Bij het openen van de deur roken we al onraad… Kattepoep! In het toilet deze keer… Wanneer we alles hadden opgeruimd, wilde ik mijn handen wassen in de badkamer… Lag het daar ook niet vol met poep. Heel mijn handdoek ondergepoept, jekkie! Wij kennen niets van katten, maar het is echt veel en slap. Zou ze ziek zijn? We waren boos, en hebben ze buiten gezet… Er lopen hier echter wel 4 kittens van haar rond.
Maandag 2 maart
Wat een dag… Na veel getwijfel en gepraat, besloten we het over een andere boeg te gooien. We wisten via Lud dat de Ngole Urban School zo mogelijk nog erger was dan de Chifwani School. Beslissingen maak je echter niet over 1 nacht ijs, maar nu waren we er wel uit. We zouden eerst Broeder Dominique verder helpen met zijn leesmarathon. Wij zullen een programma uitwerken om het voor de kinderen aangenaam en leerrijk te houden. We zullen naast die leesmarathon ook leerlingen bijwerken in wiskunde. Hoe alles precies ingevuld raakt zullen we morgen bespreken met Broeder Dominque, vandaag had hij een bespreking. In ieder geval willen wij onze energie hierin steken, willen we iets uitdokteren die de moeite waard is voor de leerlingen. In de namiddagen blijven we in de International School les geven. Misschien doen we de laatste 2-3 weken wel volledig in de International School, om zo ook eens te zien hoe de voormiddagen daar ingevuld raken. De verschillen zijn zo groot!
We waren blij dat we de draad in de International School terug konden oppikken. Na hun weekje vakantie waren de leerlingen dolbij ons terug te zien, en wij ook om hen terug te zien. T zijn echte schatjes daar!
Er is hier één klein probleempje: we zien moeder kat niet meer terug. Katten komen altijd terug, dat is wat wij weten? Maar die kleine poesjes hebben wel honger!!Nu we over dieren bezig zijn, is het misschien ook het moment om enkele anekdotes te vertellen. Het is hier een echte dierentuin. Iedere morgen opnieuw een gevecht aangaan met de honden. Als we de poort opendoen, dan rennen ze naar buiten. We hebben al verschillende technieken en tactieken geprobeerd, maar zonder resultaat. Dan moeten we beginnen met over straat te lopen en te roepen ‘Peanuts, Buttenut! Come Here… Mmmm, food!’ En dan zie je al die Afrikanen lachen met die blanke meiden…
We moeten er ook voor zorgen dat de honden NIET binnen raken, want ze bijten de kittens dood. Daarnaast is 1 van de 2 honden echt stinky! Zo’n geur, je ruikt hem vanop 10m afstand.We hebben ook kippen en een haan, die hier los rondlopen. Gisteren zat er opnieuw een kip binnen, maar het grappigste van al was: ik zet me aan tafel met een drankje bij het thuiskomen. Ik plofte neer, en t duurde even voor ik beseft dat daar een dode kip voor me lag! Dan kwam Eda naar buiten, nam de kip en begon ze te pluimen. Nu ligt die vacht gewoon in onze tuin! Ik was wat aan het spelen met 1 van de kittens, en Ilse zei dat ik nog als dierenvriend naar huis zal gaan. Wat Afrika niet allemaal met een mens kan doen!
*Met liefs*
Ilse en Lies.
Dagen lopen hier nooit zoals gepland, dat weten we ondertussen al. Toch blijft het ons verbazen, hoeveel rare wendingen er per dag plaatsvinden.
Eerst en vooral spraken we Broeder Dominique aan over de leesmarathon. Het duurt echt te lang, de leerlingen zijn na een tijdje niet meer geboeid.Gelukkig staat hij altijd open voor tips en suggesties. We besloten er een groepsgesprek met de kinderen van te maken, om te zien wat zij vonden. Ze waren duidelijk niet gewoon dat hun mening werd gevraagd, en durfden eerst niet eerlijk te zijn. Nadat wij hen op hun gemak stelden, dat we enkel het beste met hen wilden, gaven ze toe dat het toch wel te lang duurde…Wij stelden voor om het wat te mixen: leesmarathon afgewisseld met spelletjes, en ook af en toe onderbroken met een taalspelletje zoals ‘ik ga op reis en ik neem mee…’
Broeder Dominique vond dat een goed idee, en liet de invulling aan ons over. We hebben, nu we de mogelijkheid zagen, ook een gesprek gehad met hem over onze eerste weken in de Chifwani School. Hij gaf toe dat ze ons in de slechtste klassen hadden gestoken, omdat die leerlingen nooit geen leerkracht zien. Hij zij dat hij te weinig energie in onze stage had gestoken, en dat er nu voor ons geen goede begeleiding klaar stond. We waren op veel voorbereid, maar ik denk dat ik mijn leerkracht misschien 3 of 4 keer gezien heb? Dat is toch een beetje van het goede teveel.
In de namiddag gingen we langs om ons visum te verlengen. We hebben in Lusaka een visum gekregen voor 1 maand, en moesten dit hier laten verlengen. Niet zo makkelijk als gedacht… We hebben een business visum, maar dat klopt niet, aangezien we hier geen geld verdienen. Nu wilden ze dat dus niet verlengen, zonder dat ze de papieren zien waarop staat dat wij hier komen als vrijwilliger om onze stage te doen. Woensdag moeten we teruggaan.’S avonds waren we uitgenodigd bij Uli en haar gastgezin. Het is leuk dat zij nu naast de deur wonen, dat breekt onze eenzaamheid hier wat. Eenzaam, in de zin dat wij geen gastgezin hebben en dus altijd op onszelf zijn aangewezen.
’T was lekker, en gezellig! We zijn uitgenodigd om zaterdag mee te gaan naar de Chishimba Falls, de 2e grootse watervallen uit Afrika!
Vrijdag 27 februari
Onze laatste dag van de leesmarathon. Aangezien er veel minder kinderen waren dan in de klassen, hebben we gedurende deze week echt een band opgebouwd met ieder van hen. Afscheid nemen viel ons zwaarder dan verwacht. Het waren echt lievekes! Nu, met een potlooddoosje van Fie en een sleutelhanger waren ze super gelukkig.Voor ons hadden ze op hun beurt een boekje gemaakt, waar ze elk iets in tekenden en schreven. Super!!
Zoals iedere middag aten we bij Nan. Opnieuw kip… Ik eet supergraag kip, maar het kan ook van het goede teveel zijn. Ik moet de eerste maanden geen kip meer hebben!Toen we bij Nan waren kregen we een sms van Uli. We konden deze middag mee met haar en haar gastgezin, en Lud en de kinderen om te zwemmen! Haastig naar huis gekeerd, badpak genomen, en floep, weer een namiddag gevuld zonder dat het gepland was. Hier wordt nooit iets op voorhand gepland, en daar raken wij nu stilletjes aan gewoon aan.Zwemmen was fantastisch, de kindjes zijn de max, en met Uli hebben we altijd leuke conversaties. Ze is zo anders, dat het weer interessant wordt! De middag eindigde echter in een, je raadt het nooit, regenbui! En een hevige regenbui… Ik had net mijn kleren aangetrokken, en in 3 seconden waren die weer doornat!
Zaterdag 28 februari.
Om 6u30 opstaan… Ook al is het weekend, uitslapen lijkt hier gewoon niet mogelijk. Het is hier zo klaar, zo lawaaierig. Opstaan is de laatste dagen niet zo prettig: de poes doet haar behoefte vrij in huis… De dag start telkens met het opkuisen van kattepoep. Dan eerst naar de winkel, en dan eten bij Nan.
Daarna hadden we met Uli afgesproken. Zij doet de boekhouding van een jeugdcenter, en er was een filmvertoning. Wij samen met haar ernaar toe… Maar, t was op zijn Afrika’s! Normaal ging de film om 14u starten. Wij mooi op tijd… We speelden eerst wat volleybal en Indiaga. Ilse sloeg haar voet over, het leek eerst ernstig te zijn. Gelukkig zagen we al gauw dat het vooral geschaafd was, en dat het inwendig wel ok was.
Het was 16u30 tegen dat de film begon. ’T was een Christelijke film, daar waren we op voorbereid. Maar best mooi en de moeite… over s
Samson, en de kracht in zijn haar. Misschien kennen sommigen onder jullie hem?Na de film zei Uli dat we gerust bij hen mochten eten. We vroegen toch nog eens aan Steffi en Marco als dat geen probleem was, maar ze zeiden dat ze genoten van ons bezoek. We hebben wel een mega grote berg afwas verzet, en daar was Steffi heel dankbaar voor! En toen begon het te… regenen! Onweren is in dit geval een beter woord, denk ik. En zelfs dat is te zacht uitgedrukt. Regen, bliksem, donder…. Je kan/mag niet buitenkomen in dat weer… Gelukkig deden we dat niet, en bleven we bij Uli tot het weer wat kalmer werd, en tot de elektriciteit terug was. Zaterdag waren er 4 doden in Kasama, wegens de bliksem. Je mag jezelf daar geen vragen bij stellen, maar wij blijven toch binnen als het nog maar eens begint te onweren.We speelden met Steffi en Uli heel wat gezelschapsspelletjes. We voelen ons daar echt thuis en welkom!
Zondag 1 maart
Vandaag gingen we naar de Chishimba Falls… Wondermooi! We plaatsen hier wat foto’s, dat jullie mee kunnen genieten. Alleen, sommige dingen kan je niet in woorden omschrijven, kan je niet op foto’s vastleggen. Natuur is daar vaak 1 van.
We praatten wat met Uli en met Christine (Duitse vrouw, werkt hier als verpleegster en gaat binnen maand terug naar Dutisland)… Wij waren al van plan volgend weekend naar Lake Tanganika te gaan, samen met Uli. Het is hier maandag public Holiday… Nu stelde Christine voor om mee te gaan, en dan konden we met de auto in plaats van met de bus! Vrijdagmiddag vertrekken we voor een weekendje uit!
We raken ook gewoon aan de Afrikaanse manier van picknicken. Je brengt niet je eigen lunch mee, maar je brengt genoeg mee voor iedereen. Dan deel je dat lekker uit, en eet je van elk een beetje! Wij maakten pistolets met kaas (Dit was de eerste keer dat er kaas in de winkel was!), en fruitsla als dessert.
Alleen de thuiskomst was minder prettig. Bij het openen van de deur roken we al onraad… Kattepoep! In het toilet deze keer… Wanneer we alles hadden opgeruimd, wilde ik mijn handen wassen in de badkamer… Lag het daar ook niet vol met poep. Heel mijn handdoek ondergepoept, jekkie! Wij kennen niets van katten, maar het is echt veel en slap. Zou ze ziek zijn? We waren boos, en hebben ze buiten gezet… Er lopen hier echter wel 4 kittens van haar rond.
Maandag 2 maart
Wat een dag… Na veel getwijfel en gepraat, besloten we het over een andere boeg te gooien. We wisten via Lud dat de Ngole Urban School zo mogelijk nog erger was dan de Chifwani School. Beslissingen maak je echter niet over 1 nacht ijs, maar nu waren we er wel uit. We zouden eerst Broeder Dominique verder helpen met zijn leesmarathon. Wij zullen een programma uitwerken om het voor de kinderen aangenaam en leerrijk te houden. We zullen naast die leesmarathon ook leerlingen bijwerken in wiskunde. Hoe alles precies ingevuld raakt zullen we morgen bespreken met Broeder Dominque, vandaag had hij een bespreking. In ieder geval willen wij onze energie hierin steken, willen we iets uitdokteren die de moeite waard is voor de leerlingen. In de namiddagen blijven we in de International School les geven. Misschien doen we de laatste 2-3 weken wel volledig in de International School, om zo ook eens te zien hoe de voormiddagen daar ingevuld raken. De verschillen zijn zo groot!
We waren blij dat we de draad in de International School terug konden oppikken. Na hun weekje vakantie waren de leerlingen dolbij ons terug te zien, en wij ook om hen terug te zien. T zijn echte schatjes daar!
Er is hier één klein probleempje: we zien moeder kat niet meer terug. Katten komen altijd terug, dat is wat wij weten? Maar die kleine poesjes hebben wel honger!!Nu we over dieren bezig zijn, is het misschien ook het moment om enkele anekdotes te vertellen. Het is hier een echte dierentuin. Iedere morgen opnieuw een gevecht aangaan met de honden. Als we de poort opendoen, dan rennen ze naar buiten. We hebben al verschillende technieken en tactieken geprobeerd, maar zonder resultaat. Dan moeten we beginnen met over straat te lopen en te roepen ‘Peanuts, Buttenut! Come Here… Mmmm, food!’ En dan zie je al die Afrikanen lachen met die blanke meiden…
We moeten er ook voor zorgen dat de honden NIET binnen raken, want ze bijten de kittens dood. Daarnaast is 1 van de 2 honden echt stinky! Zo’n geur, je ruikt hem vanop 10m afstand.We hebben ook kippen en een haan, die hier los rondlopen. Gisteren zat er opnieuw een kip binnen, maar het grappigste van al was: ik zet me aan tafel met een drankje bij het thuiskomen. Ik plofte neer, en t duurde even voor ik beseft dat daar een dode kip voor me lag! Dan kwam Eda naar buiten, nam de kip en begon ze te pluimen. Nu ligt die vacht gewoon in onze tuin! Ik was wat aan het spelen met 1 van de kittens, en Ilse zei dat ik nog als dierenvriend naar huis zal gaan. Wat Afrika niet allemaal met een mens kan doen!
*Met liefs*
Ilse en Lies.
donderdag 26 februari 2009
Een goed hart voor oude mensen!
Dinsdag 24 februari 2009
Onze 2de dag op de leesmarathon. Lies was weer helemaal de oude en kon er weer volop voor gaan.
Ook vandaag waren de kinderen stil en werkten goed mee. Maar 4u lezen, kan soms van het goede te veel zijn. Daarom zorgden we voor wat variatie en leuke momenten.
We smeten er wat tussendoortjes in (woesch, ik ga op reis en ik neem mee, …). Dit zorgde even voor een break en stimuleerde de kinderen om daarna weer met volle moed verder te lezen.
’s Middags zijn we dan samen bij Nanny gaan eten. Lies nog wat voorzichtig want hier weet je natuurlijk nooit. Want weer ziek worden…
Nog even naar de winkel geweest, bezoekje van Christine en onze buurman. Onze buurman heet Chipi en gaf ons zijn telefoonnummer. Je weet maar nooit in noodgevallen…
Woensdag 25 februari 2009
Deze ochtend kwam broeder Dominiek onze klas in. Om de kinderen warm te maken voor het lezen, vertelde hij hen eerst zelf een verhaal. Hij kan echt heel mooi vertellen. Alle kinderen hingen aan zijn lippen. Ook wij waren gefascineerd.
Vandaag lieten we de kinderen na het lezen van hun boek een tekening maken. Ze moesten een fragment uit het boek kiezen die hen het meeste aansprak. En deze passage probeerden ze te tekenen. Dit was voor de kinderen leuk maar ook voor ons. Op die manier zagen we wat het kind belangrijk vond in het boek.
Bij Nanny was het weer lekker. Kip met groentjes en puree. Soms is het wat moeilijk om te praten met haar want ze is doof. Maar zij vertelt veel en wij luisteren naar haar.
Ze is wel blij met wat gezelschap. En wij natuurlijk ook.
Veel liefs
Lies en Ilse
Onze 2de dag op de leesmarathon. Lies was weer helemaal de oude en kon er weer volop voor gaan.
Ook vandaag waren de kinderen stil en werkten goed mee. Maar 4u lezen, kan soms van het goede te veel zijn. Daarom zorgden we voor wat variatie en leuke momenten.
We smeten er wat tussendoortjes in (woesch, ik ga op reis en ik neem mee, …). Dit zorgde even voor een break en stimuleerde de kinderen om daarna weer met volle moed verder te lezen.
’s Middags zijn we dan samen bij Nanny gaan eten. Lies nog wat voorzichtig want hier weet je natuurlijk nooit. Want weer ziek worden…
Nog even naar de winkel geweest, bezoekje van Christine en onze buurman. Onze buurman heet Chipi en gaf ons zijn telefoonnummer. Je weet maar nooit in noodgevallen…
Woensdag 25 februari 2009
Deze ochtend kwam broeder Dominiek onze klas in. Om de kinderen warm te maken voor het lezen, vertelde hij hen eerst zelf een verhaal. Hij kan echt heel mooi vertellen. Alle kinderen hingen aan zijn lippen. Ook wij waren gefascineerd.
Vandaag lieten we de kinderen na het lezen van hun boek een tekening maken. Ze moesten een fragment uit het boek kiezen die hen het meeste aansprak. En deze passage probeerden ze te tekenen. Dit was voor de kinderen leuk maar ook voor ons. Op die manier zagen we wat het kind belangrijk vond in het boek.
Bij Nanny was het weer lekker. Kip met groentjes en puree. Soms is het wat moeilijk om te praten met haar want ze is doof. Maar zij vertelt veel en wij luisteren naar haar.
Ze is wel blij met wat gezelschap. En wij natuurlijk ook.
Veel liefs
Lies en Ilse
maandag 23 februari 2009
Hidido!
Donderdag 19 februari.
’S morgens in de Chifwani School probeerden we het cijferen verder uit te werken in niveaugroepen… Best een spannende belevenis.
Het loopt echter niet altijd zoals gehoopt. Er is bitter weinig discipline in de school, en de leerlingen luisteren bij deze héél moeilijk. Wij hadden net het tegenovergestelde verwacht: een ijzeren discipline, gekweekt door wat je toch wel lijfstraffen kan noemen. Het deert de leerlingen echter niet dat ze slaag krijgen. Ze hebben ook geen respect voor de leerkrachten. Nu, wat wil je als ze maar 3 uurtjes naar school moeten per dag, en als er dan nog de helft van de tijd geen leerkracht aanwezig is?
Nu, volle moed begonnen we eraan… We besloten ballonnen mee te nemen als beloningssysteem. Wie in stilte kon werken, kreeg een ballon. Dat was een goed idee! We waren ook ‘hard’, en gaven sommige leerlingen geen ballon. Daar waren ze erg verdrietig om, maar morgen krijgen ze een nieuwe kans.Als je 60 leerlingen in de klas hebt, is stilte krijgen al een hele uitdaging! Alle kleine beetjes helpen. Het niveauwerken lukt goed. Nog enkele leerlingen in een andere groep gestoken na evaluatie van de vorige dag. Nu zou iedereen toch ongeveer in zijn eigen niveaugroep moeten zitten. Met de zwakke groep werkten we gewoon verder aan de optellingen met cijferen… Zij hebben nog heel wat begeleiding nodig, maar via onze zelfgebouwde abacus met steentjes, begint het bij de meesten te vlotten. De middelste groep moest eerst nog 5 cijferoefeningen van plus maken, en daarna konden zij beginnen aan de cijferoefeningen van min.
De sterkte groep begon onmiddellijk aan die cijferoefeningen van min. We hadden goed uitgedokterd wanneer we aan welk groepje uitleg moesten geven, en tot onze eigen verbazing bleek onze timing goed te kloppen.We haalden echt voldoening uit deze voormiddag, al blijft lesgeven in de Chifwani School bitter hard. Het is lastig om niet gerespecteerd te worden, zelfs niet als blanke leerkracht. Zolang deze kinderen het naar school gaan niet gewoon worden, zolang ze maar 3 uurtjes per dag moeten komen, zolang er meer geen dan wel een leerkracht in de klas is, zal deze situatie niet verbeteren…
In de International School moesten volume aanbrengen en inoefenen. We startten met een groepje van 14 leerlingen, en stuurden zo stelselmatig iedereen terug die de leerstof beet had. We eindigden met 3 leerlingen die nog wat extra uitleg zullen nodig hebben in 1 van de volgende weken. Het was moeilijk om alles duidelijk te maken, we zaten wat met een taalprobleem… We konden het maar op 1, misschien 2 manieren uitleggen, en voor sommige leerlingen was dat niet voldoende. Ons Engels beperkte zich ook in de wiskundige termen. Wanneer ze het mochten uitproberen en doen: dan zagen ze dat er 1000 ml in een l zat… Wanneer je die vraag stelde zonder concreet materiaal, was dat bij velen een probleem. Dat zijn echter dingen die je ook in België ziet.Hazel gaf ons een woordenboekje met Wiskundige termen in het Engels! Daar zijn we reuze blij mee.
’S avonds mochten we bij Stef gaan eten (Stef is de schoondochter van Hazel, en dus ook de schoonzus van Claire)… We waren daar met zo’n 20 volwassenen en nog meer kinderen. Ze vierden dat Luc, Stef haar man, terug was uit Tanzania voor een weekje. Hij had vuurwerk mee, en dat was prachtig, om daar met zo’n grote groep gezellig naar dat spectaculaire vuurwerk te kijken. In hoeverre dat veilig was, dat laten we even in het midden.
Vrijdag 20 februari
Vandaag weer gewerkt met ons beloningssysteem, maar deze keer hadden we potloden bij! De leerlingen waren echt gemotiveerd, maar ze blijven het heel moeilijk hebben om in stilte te werken. Ze zijn dat niet gewoon… Aangezien er nooit een leerkracht is, is er ook nooit iemand die zegt dat ze moeten zwijgen…Maar, je merkt wel ze gemotiveerd worden door het feit dat ze een beloning kunnen verdienen! Het was onze laatste dag in ons klasje… Volgende week begeleiden we in deze school wel nog een leesmarathon, en de week erop vertrekken we naar de Urban Ngole School.
In de namiddag geen les in de International School, op vrijdagmiddag mogen alle leerlingen huiswaarts keren. Ook de 8 weeskinderen van Hazel werden opgehaald door familie… De International School houdt een week vakantie (Zoals in België, de andere scholen houden geen vakantie!)De 8 weeskinderen moesten naar familie voor deze week, omdat Hazel en haar man naar Zuid-Afrika moeten op controle naar het ziekenhuis.
Eigenlijk een rustige middag gehad: naar de bank, naar de winkel, afscheid genomen van Uli die voor een weekje naar Livinsgtone trekt.We hadden gepland om naar een film te kijken op onze laptop, maar… Geen elektriciteit, voor de verandering. Dan maar vroeg in bed gekropen..
Zaterdag 21 februari.
’S morgens zijn we met Claire naar de markt geweest. We waren al eens naar daar geweest, maar moesten toen snel terugkeren. We werden overladen door voornamelijk mannelijke aandacht. Claire is hier echter opgegroeid,en spreekt Bemba, dus we voelden ons veel sterker. Het was leuk, gezellig… Claire hield de mensen van ons af. We zagen echter alleen maar het gedeelte van de markt met kinderkleertjes voor Bambo. Dus, we moeten zeker nog eens terug, maar ook nu zagen we weer dat het alleen niet haalbaar is. We hebben een zwarte bodygard nodig!Daarna stopten we bij Hazel, Claire haar moeder… Kopje thee, gezellige babbel…En toen stond Lud daar plots! Als we mee wilden gaan zwemmen. Samen met de kindjes van Stef en Luc. Tuurlijk! Vlug een hapje eten halen, zwempak meeritsen, en weg waren we.Lud nam de 3 kinderen van Stef en Luc mee, omdat zij moesten inpakken. Luc moet terug naar Tanzania voor zijn werk, maar het gezin gaat mee om daar nog een weekje te reizen (Aangezien het toch vakantie is in de International School)…Het was gezellig, en warm!Toen we hier terug thuis kwamen, was er barbecue… Wij wisten van niets, maar dat deert hier allemaal niet! Claire wou nog afscheid nemen, voor ze zondag voor 2 maanden naar Zuid-Afrika trekt. Het was allemaal vis, dus voor mij een tegenvaller… Maar Ilse verzekert me dat het zeer lekker was, in vistermen.
Zoals je hoort, zitten we vanaf morgen een weekje alleen…. Uli is in Livingstone, Hazel, haar man, Claire en Bambo trekken naar Zuid-Afrika. (Hazel en haar man komen wel binnen 1 week terug!). Stef en Luc in Tanzania, en dat alles zorgt dus voor een lege week. Maar: ’s middags mogen we wel naar Thorn Three (guesthouse waar Hazel en haar man de eigenaar van zijn) gaan eten, samen met Nanny. Nanny is de mama van Hazel (een oud dametje dus), maar die houdt van wat gezelschap. Nu het huis daar echter leeg is zonder de weeskinderen, zonder Hazel,zonder Claire, vroeg ze als wij haar ’s middags niet willen vergezellen. Wij slaan zo’n aanbod niet gauw af!
Zondag 22 februari.
Rustige dag gehad, onze was gedaan, afscheid genomen van Claire, ons daarna echt geïnstalleerd in dit huis, en dan … ja, je gelooft het echt niet… wat schoolwerk gemaakt!We zijn voor ons wero thema van onze ingroeistage een heus Zambia-spel aan het maken…
Maandag 23 februari.
De leesmarathon ging van start. Hevige diarree zorgde ervoor dat ik een dag thuis moest blijven… Saaaaai! Ilse was dus de hele morgen in school.. Ze vertelde me dat het wel nog leuk was. De slimste kinderen uit grade 5 en 6 moeten boeken lezen, en dan moeten wij hen aanmoedigen om daar in het Engels over te vertellen. Ze waren met 9, heel enthousiast en super stil! Ik verlang dus al om erbij te zijn. Hopelijk is de diarree morgen van de baan…’S middags ging Ilse dan naar Nanny om te eten. Kip met frietjes (Afrikaanse frietjes) en tomaat. De dessert vond ze maar niets: Jelly. Daarna ging ze nog iets gaan installeren op onze computers, zodat we ook nu Claire weg is, thuis op de computer kunnen. Rond 17u30 was ze thuis, en ik was wat blij dat ik iemand zag! Ik las een heel boek uit, en bekeek een film…Lud kwam nog even op bezoek, om te kijken als ik wel in orde was! Niets aan de hand, veel drinken en zout eten is haar tip. (Ze is verpleegster, dus dat volg ik mooi op!)Maar, ik voel me al stukken beter, en zal morgen wel weer van de partij zijn!
Veel liefs,Risa en Ierse. (Zo spreken ze onze namen hier uit)
’S morgens in de Chifwani School probeerden we het cijferen verder uit te werken in niveaugroepen… Best een spannende belevenis.
Het loopt echter niet altijd zoals gehoopt. Er is bitter weinig discipline in de school, en de leerlingen luisteren bij deze héél moeilijk. Wij hadden net het tegenovergestelde verwacht: een ijzeren discipline, gekweekt door wat je toch wel lijfstraffen kan noemen. Het deert de leerlingen echter niet dat ze slaag krijgen. Ze hebben ook geen respect voor de leerkrachten. Nu, wat wil je als ze maar 3 uurtjes naar school moeten per dag, en als er dan nog de helft van de tijd geen leerkracht aanwezig is?
Nu, volle moed begonnen we eraan… We besloten ballonnen mee te nemen als beloningssysteem. Wie in stilte kon werken, kreeg een ballon. Dat was een goed idee! We waren ook ‘hard’, en gaven sommige leerlingen geen ballon. Daar waren ze erg verdrietig om, maar morgen krijgen ze een nieuwe kans.Als je 60 leerlingen in de klas hebt, is stilte krijgen al een hele uitdaging! Alle kleine beetjes helpen. Het niveauwerken lukt goed. Nog enkele leerlingen in een andere groep gestoken na evaluatie van de vorige dag. Nu zou iedereen toch ongeveer in zijn eigen niveaugroep moeten zitten. Met de zwakke groep werkten we gewoon verder aan de optellingen met cijferen… Zij hebben nog heel wat begeleiding nodig, maar via onze zelfgebouwde abacus met steentjes, begint het bij de meesten te vlotten. De middelste groep moest eerst nog 5 cijferoefeningen van plus maken, en daarna konden zij beginnen aan de cijferoefeningen van min.
De sterkte groep begon onmiddellijk aan die cijferoefeningen van min. We hadden goed uitgedokterd wanneer we aan welk groepje uitleg moesten geven, en tot onze eigen verbazing bleek onze timing goed te kloppen.We haalden echt voldoening uit deze voormiddag, al blijft lesgeven in de Chifwani School bitter hard. Het is lastig om niet gerespecteerd te worden, zelfs niet als blanke leerkracht. Zolang deze kinderen het naar school gaan niet gewoon worden, zolang ze maar 3 uurtjes per dag moeten komen, zolang er meer geen dan wel een leerkracht in de klas is, zal deze situatie niet verbeteren…
In de International School moesten volume aanbrengen en inoefenen. We startten met een groepje van 14 leerlingen, en stuurden zo stelselmatig iedereen terug die de leerstof beet had. We eindigden met 3 leerlingen die nog wat extra uitleg zullen nodig hebben in 1 van de volgende weken. Het was moeilijk om alles duidelijk te maken, we zaten wat met een taalprobleem… We konden het maar op 1, misschien 2 manieren uitleggen, en voor sommige leerlingen was dat niet voldoende. Ons Engels beperkte zich ook in de wiskundige termen. Wanneer ze het mochten uitproberen en doen: dan zagen ze dat er 1000 ml in een l zat… Wanneer je die vraag stelde zonder concreet materiaal, was dat bij velen een probleem. Dat zijn echter dingen die je ook in België ziet.Hazel gaf ons een woordenboekje met Wiskundige termen in het Engels! Daar zijn we reuze blij mee.
’S avonds mochten we bij Stef gaan eten (Stef is de schoondochter van Hazel, en dus ook de schoonzus van Claire)… We waren daar met zo’n 20 volwassenen en nog meer kinderen. Ze vierden dat Luc, Stef haar man, terug was uit Tanzania voor een weekje. Hij had vuurwerk mee, en dat was prachtig, om daar met zo’n grote groep gezellig naar dat spectaculaire vuurwerk te kijken. In hoeverre dat veilig was, dat laten we even in het midden.
Vrijdag 20 februari
Vandaag weer gewerkt met ons beloningssysteem, maar deze keer hadden we potloden bij! De leerlingen waren echt gemotiveerd, maar ze blijven het heel moeilijk hebben om in stilte te werken. Ze zijn dat niet gewoon… Aangezien er nooit een leerkracht is, is er ook nooit iemand die zegt dat ze moeten zwijgen…Maar, je merkt wel ze gemotiveerd worden door het feit dat ze een beloning kunnen verdienen! Het was onze laatste dag in ons klasje… Volgende week begeleiden we in deze school wel nog een leesmarathon, en de week erop vertrekken we naar de Urban Ngole School.
In de namiddag geen les in de International School, op vrijdagmiddag mogen alle leerlingen huiswaarts keren. Ook de 8 weeskinderen van Hazel werden opgehaald door familie… De International School houdt een week vakantie (Zoals in België, de andere scholen houden geen vakantie!)De 8 weeskinderen moesten naar familie voor deze week, omdat Hazel en haar man naar Zuid-Afrika moeten op controle naar het ziekenhuis.
Eigenlijk een rustige middag gehad: naar de bank, naar de winkel, afscheid genomen van Uli die voor een weekje naar Livinsgtone trekt.We hadden gepland om naar een film te kijken op onze laptop, maar… Geen elektriciteit, voor de verandering. Dan maar vroeg in bed gekropen..
Zaterdag 21 februari.
’S morgens zijn we met Claire naar de markt geweest. We waren al eens naar daar geweest, maar moesten toen snel terugkeren. We werden overladen door voornamelijk mannelijke aandacht. Claire is hier echter opgegroeid,en spreekt Bemba, dus we voelden ons veel sterker. Het was leuk, gezellig… Claire hield de mensen van ons af. We zagen echter alleen maar het gedeelte van de markt met kinderkleertjes voor Bambo. Dus, we moeten zeker nog eens terug, maar ook nu zagen we weer dat het alleen niet haalbaar is. We hebben een zwarte bodygard nodig!Daarna stopten we bij Hazel, Claire haar moeder… Kopje thee, gezellige babbel…En toen stond Lud daar plots! Als we mee wilden gaan zwemmen. Samen met de kindjes van Stef en Luc. Tuurlijk! Vlug een hapje eten halen, zwempak meeritsen, en weg waren we.Lud nam de 3 kinderen van Stef en Luc mee, omdat zij moesten inpakken. Luc moet terug naar Tanzania voor zijn werk, maar het gezin gaat mee om daar nog een weekje te reizen (Aangezien het toch vakantie is in de International School)…Het was gezellig, en warm!Toen we hier terug thuis kwamen, was er barbecue… Wij wisten van niets, maar dat deert hier allemaal niet! Claire wou nog afscheid nemen, voor ze zondag voor 2 maanden naar Zuid-Afrika trekt. Het was allemaal vis, dus voor mij een tegenvaller… Maar Ilse verzekert me dat het zeer lekker was, in vistermen.
Zoals je hoort, zitten we vanaf morgen een weekje alleen…. Uli is in Livingstone, Hazel, haar man, Claire en Bambo trekken naar Zuid-Afrika. (Hazel en haar man komen wel binnen 1 week terug!). Stef en Luc in Tanzania, en dat alles zorgt dus voor een lege week. Maar: ’s middags mogen we wel naar Thorn Three (guesthouse waar Hazel en haar man de eigenaar van zijn) gaan eten, samen met Nanny. Nanny is de mama van Hazel (een oud dametje dus), maar die houdt van wat gezelschap. Nu het huis daar echter leeg is zonder de weeskinderen, zonder Hazel,zonder Claire, vroeg ze als wij haar ’s middags niet willen vergezellen. Wij slaan zo’n aanbod niet gauw af!
Zondag 22 februari.
Rustige dag gehad, onze was gedaan, afscheid genomen van Claire, ons daarna echt geïnstalleerd in dit huis, en dan … ja, je gelooft het echt niet… wat schoolwerk gemaakt!We zijn voor ons wero thema van onze ingroeistage een heus Zambia-spel aan het maken…
Maandag 23 februari.
De leesmarathon ging van start. Hevige diarree zorgde ervoor dat ik een dag thuis moest blijven… Saaaaai! Ilse was dus de hele morgen in school.. Ze vertelde me dat het wel nog leuk was. De slimste kinderen uit grade 5 en 6 moeten boeken lezen, en dan moeten wij hen aanmoedigen om daar in het Engels over te vertellen. Ze waren met 9, heel enthousiast en super stil! Ik verlang dus al om erbij te zijn. Hopelijk is de diarree morgen van de baan…’S middags ging Ilse dan naar Nanny om te eten. Kip met frietjes (Afrikaanse frietjes) en tomaat. De dessert vond ze maar niets: Jelly. Daarna ging ze nog iets gaan installeren op onze computers, zodat we ook nu Claire weg is, thuis op de computer kunnen. Rond 17u30 was ze thuis, en ik was wat blij dat ik iemand zag! Ik las een heel boek uit, en bekeek een film…Lud kwam nog even op bezoek, om te kijken als ik wel in orde was! Niets aan de hand, veel drinken en zout eten is haar tip. (Ze is verpleegster, dus dat volg ik mooi op!)Maar, ik voel me al stukken beter, en zal morgen wel weer van de partij zijn!
Veel liefs,Risa en Ierse. (Zo spreken ze onze namen hier uit)
Abonneren op:
Posts (Atom)
